Ik heb mezelf toegewijd aan het opsporen van niet alleen overduidelijke overtredingen...
maar ook de verborgen.
Cosette. - Ik zal haar vinden.
Als we afscheid van haar moeten nemen, willen we gecompenseerd worden.
Bent u mijn papa? - Als jij dat wilt?
Marius Pontmercy, mijn kleinzoon.
Laat me tijd met mijn zoontje doorbrengen. - Nooit.
Hij zal worden opgevoed om jouw naam te vervloeken.
Vader? - Er is een man genaamd Thenardier.
Hij heeft mij leven gered. Als je hem ooit ontmoet, doe wat je kunt voor hem.
Deze man is Jean Valjean.
Ik smeek u, zorg voor dit kind.
Politie.
Hij zal nooit aan mij ontsnappen.
U kunt hier blijven. En kunt het kind dan elke dag zien.
Moet je Marie Claire zien, ze kan niet wachten tot het vrijdag is.
Wat is er vrijdag dan? - Ze gaat dan weg.
Ik wist niet dat dat al zo snel was.
Zou jij dat ook niet willen, Cosette? - Dat weet ik niet.
Al die mooie jurken en feestjes. - Dansen en verliefd worden.
Gaan verloven. - En hèt doen.
Jermaine. - Nou, ik zeg het alleen maar.
Kijk, dat is mijn neef. Is hij niet knap?
Ik zal hem zaterdag zien.
Arme Cosette.
Hoe dat zo? - Je wordt toch een bruid van Christus?
Kijk dan.
Wat zonde, je bent er veel te knap voor.
Meisjes. Hou op met kwebbelen.
SubTiel & Zn presenteren: Les Misérables S01E04: Episode 4
Niet te hard, vader. Je perst alle lucht uit me.
Waarom? Ben je dan zo'n fragiel meisje? - Je vergeet soms hoe sterk je bent.
Vergeef me. Maar ik koester onze zaterdagmiddagen zo.
Kom.
Wat is er?
Kom op, zeg het dan.
Moet ik echt non worden?
Dat is wat we met de abdis en zuster Simplice besproken hebben.
Ben je van gedachten veranderd? - Nee.
Ik weet het niet.
Sorry, wees alstublieft niet boos op me. - Ik kan nooit boos op je zijn.
Het is alleen dat ik nog niets van de wereld heb gezien.
Dat heb je wel.
De herberg in Montfermeil en die familie.
Leugens, geweld, wreedheid, dat is de wereld.
Ik geloof niet dat de hele wereld zo is.
Ik dacht...
Ik dacht dat we hier samen een thuis hadden gevonden...
waar jij kon opgroeien en ik oud kon worden.
Jij kan hier dan oud worden en ik kan hier sterven...
en we zouden dan nooit van elkaar zijn gescheiden.
Ik zou dan opgesloten zitten...
en dat wil ik niet.
Het politiekorps van Parijs heeft een kwaliteitsstandaard neergezet...
dat een voorbeeld voor de rest van Frankrijk en de wereld is.
Ik vraag daarom inspecteur Javert de Légion d'Honneur te accepteren...
voor zijn uitzonderlijke prestaties als boevenvanger.
Het is een grote eer. Het zet ons allemaal in een goed daglicht.
Ik kan er niet van genieten. Niet zolang die man vrij is.
Pardon, meneer, maar welke man? - Je weet wie.
Pierre Madeleine, Jean Valjean, of hoe hij zichzelf nu ook noemt, die man.
Dat is één man van honderden. En dat was tien jaar geleden.
Hij is misschien al jaren dood. - Nee.
Ik ben ervan overtuigd dat hij nog leeft, in Parijs woont, en ons uitlacht.
Ik zal geen rust vinden, totdat hij weer terug in de boeien zit.
Dank u, jongeman.
Ik heb u wel eens tijdens de mis gezien, nietwaar?
Het is toch Monsieur Pontmercy?
Marius Pontmercy.
Mijn naam is Mabeuf.
Zouden we misschien even kunnen praten?
Vroeger keek ik altijd naar een arme man die hier vaak kwam om zijn kind te zien.
Het was de enige manier dat hij dat kon, vanwege een overeenkomst in de familie.
Het zoontje wist daar niets vanaf.
Er was een rijke schoonvader die dreigde de jongen te onterven...
als de vader contact met hem opnam.
Dus de vader bleef altijd achter die pilaar staan.
Ik zag hem naar zijn zoon kijken en huilen.
De arme man hield zielsveel van het kind.
Dat is een zeer aangrijpend verhaal, meneer.
Hij was een van Napoleons dapperste kolonels.
Zijn naam was Pontmercy.
Uw vader.
"Hij redde tien Kozakken en zijn korporaal bij Arney-le-Duc.
Uit zijn linkerarm alleen al waren 27 botsplinters verwijderd."
En moet u dit eens horen.
"Een schip dat generaal Guibert vervoerde...
kwam in een wespennest van acht Engelse schepen terecht.
In plaats van te vluchten of te verstoppen, hees luitenant Pontmercy de tricolor...
en zeilde trots langs hen."
Dat heb ik nooit geweten.
U hebt tegen me gelogen.
U heb leugens over mijn vader verteld. - Ik ben je vader.
Praat geen onzin.
Ik heb ontdekt dat mijn vader een nederig en heldhaftig man was...
die door u vergeten en verwaarloosd gestorven is.
Door u heb ik hem nooit gekend.
Ik heb hem nooit gekend en heb dat ook nooit gewild, of wie dan ook van zijn soort.
Het waren schurken, moordenaars, revolutionairen en dieven, zij allemaal.
Landverraders die hun koning hebben verraden.
Dan zeg ik: Weg met de koning.
Wat zei je? - Ik zei: Weg met de koning.
Jongeman, ik zie nu in dat jij en ik niet langer...
onder één dak kunnen blijven leven.
Hoepel op. Ik wil je nooit meer zien.
Kijk wat u nu gedaan heeft.
Hij komt wel weer terug met zijn staart tussen zijn benen, let maar op mijn woorden.
Ik maak me ongerust om u. De wereld hierbuiten is veranderd.
Er is onlust en woede in de straten.
En hoe zit het met die politieagent die hier kwam?
Bedankt voor uw bezorgdheid, zuster. Maar ik heb alles voorbereid.
Is het echt van ons, papa?
Kom laten we binnen een kijkje nemen.
Dit is Toussaint.
Mejuffrouw. - Goedendag.
Een piano.
Bedankt.
Mijn hemel, moet je dit zien.
Dan kun je je maar beter verontschuldigen en vrede sluiten met je opa.
Nee, ik ga daar nooit meer heen.
Kijk eens. - Goedendag, dames.
Kijk eens aan. Alle gemakken van thuis.
Jij bent walgelijk. - Ja, ik weet het.
Oké, wat nou als jij je boel uitpakt...
en daarna kom je naar Café Musain om iets te drinken?
Dank je, Courfeyrac, je bent een goede vriend.
Perfect voor een studerende jonge man.
Wat studeert u aan de universiteit? - Rechten, mevrouw.
Dan zult u begrijpen dat ik als hoofdhuurder...
bevoegd ben om er op toe te zien dat u zich gedraagt.
Geen jonge dames in uw kamer, alleen met speciale toestemming.
Natuurlijk.
Dank u. - Ik laat ik u alleen, zodat u kunt wennen.
Nog een goede avond, meneer. - Goede avond.
Goedenavond, meneer.
Marius.
Hoe gaat het?
Daar is hij. In eigen persoon, onze eigen troetelroyalist: Pontmercy.
Laat me je aan deze kerels voorstellen. Grantaire, Enjolras, Bossuet.
Allereerst wil ik zeggen dat ik geen royalist meer ben.
En wat ben je nu dan? - Een bonapartist en democraat.
Dat is een stap in de goede richting.
Napoleon was een verdediger van de Republiek, totdat hij zichzelf tot keizer kroonde.
Kom op, neem wat te drinken. - Ja, neem heel veel te drinken.
Ik zeg: Weg met alle landen en weg met alle koningen.
En keizers?
Dat is een andere naam voor een koning, alleen erger.
Daar wil ik niets van horen. Napoleon heeft dit land groot gemaakt.
Met zijn veroveringen heeft hij hervormingen gebracht.
Wat een genot om onder zo'n man te dienen.
Wat kan er beter zijn dan dat? - Vrij zijn.
Ik wil een burger zijn van de Republiek, geen onderdaan van een koning of keizer.
Ooit zullen we daar allemaal op leven en dood voor strijden...
aan de ene, of de andere kant.
Aan welke kant sta jij, vriend?
Meneer, hier. Kijk door het gaatje.
Wilt u meer zien?
Nee, ik... - De voorstelling is voorbij. Slaap lekker.
Hoe was mijn moeder?
Laten we het er alsjeblieft niet over hebben.
Ze was een van mijn werknemers...
en ik heb haar ontslagen.
Waarom? - Niets, het achterhouden van de waarheid.
Welke waarheid?
Over jou.
Daarna verviel ze in armoede en...
werd ze ziek en...
probeerde ik het goed te maken maar het was te laat...
en ze stierf.
Daarom wilde ik je dus beschermen.
Ik wil niet dat jij lijdt zoals zij deed.
Dus bent u van plan om mij hier op te sluiten?
Nee, ik...
Ja, papa. Dit is niet wat we besproken hebben in het klooster, of begreep ik het verkeerd?
Jij weet niet hoe de wereld in elkaar zit. - Dat hebt u al eerder gezegd...
maar ik wil het zelf zien.
Ik ben hier eenzaam.
In het klooster was het beter. Daar kon ik tenminste met andere meiden praten.
Goed, ik begrijp het.
Morgen kunnen we naar de Jardin du Luxembourg gaan.
Dank u.
Papa, ik heb nieuwe kleren nodig.
Iedereen hier ziet er zo chique uit.
Als jij het zegt.
Papa.
Nu, meneer... - Fauchelevent.
Monsieur Fauchelevent, het was me een genoegen uw jonge vriendin te kleden.
Mijn nicht. - Juist, uw nicht, natuurlijk.
Het zou zonde zijn zo'n mooi figuur niet te laten zien, daar bent u het vast mee eens.
Jongedame, kom maar.
Kijk.
Draai maar.
Vindt u het mooi, papa? - Papa, wat lief.
Ik zie je liever in je oude jurk maar als jij het mooi vindt.
Mannen, die hebben er geen verstand van. Zullen we de anderen laten zien?
Hoe dacht je van dat juweeltje? Geef mij wat van die brieven.
Meneer, alstublieft... - Mejuffrouw.
Dank u.
Dat is voor jou en niemand anders.
Dank u.
Hij is niet van mij maar van mijn vader.
Vergeef me.
Wat is uw naam?
Cosette.
Marius Pontmercy. - Nogmaals bedankt.
Een eer u te ontmoeten, mejuffrouw. - Tot ziens.
Je hoefde niet naar hem toe te rennen. Wie was dat?
Ik weet het niet, gewoon een man.
Papa, waarom zo'n haast? - Het wordt fris, ik wil naar huis.
Wat is er?
Mijn pols, hij doet pijn omdat u me zo stevig vasthield.
Vergeef me. Laat mij er een kusje op geven.
Waarom doet u zo?
Je moet begrijpen dat niet iedereen die je tegenkomt, het beste met je voor heeft.
Maar niet iedereen die ik ontmoet is slecht, toch?
Nee, maar er zijn veel jonge mannen...
die netjes in verschijning en gedrag zijn maar graag jonge vrouwen willen ontaarden.
Ontaarden, wat betekent dat? - Hen op het slechte pad willen brengen.
Ik denk niet dat Marius zo is. - Hoe weet je zijn naam?
Hij vertelde me zijn naam en vroeg de mijne. Wat is daar mis mee?
En je hebt het hem verteld?
Je hebt je naam verteld? - Hij bedoelde het goed.
Waarom denk je dat jij dat weet? Jij weet niets van de wereld.
Want u weerhoudt me dat ik iets te weten kom.
We gaan voorlopig niet meer terug naar de Jardin du Luxembourg.
Dit is net een gevangenis.
Je hebt geen idee wat een gevangenis is.
Kom op, drink op. Een, twee, drie.
Is dat beter? - Eerder erger.
Weet iemand iets beters tegen liefdesverdriet?
Revolutie.
Kom op, soldaten die hun bloed voor Frankrijk verspilden leven als bedelaars.
Jouw eigen vader, een held, stierf als bedelaar.
Kijk naar de sloppenwijken...
naar de kinderen die verhongeren terwijl een dikke koning op de troon zit.
Parijs is een kruitvat, één vonk en het staat in brand.
Dat is het.
Gebruik je passie in de strijd voor vrijheid...
als dan het regime eenmaal ten onder is: gelijkheid voor iedereen.
Dan kunnen we om de beurt die leuke meid van je nemen.
Hij maakt een grapje.
Het spijt me, echt. Ik heb ooit gevoeld wat jij nu voelt.
Een leegte en wanhoop.
We moeten vechten, we moeten die gevoelens overwinnen.
Hoe?
We kunnen hem meenemen naar het huis in Sceaux.
Je weet wel, die plek waar alle verloren vrouwen te vinden zijn.
Misschien vind je daar zelfs de jouwe. - Uitstekend idee. We gaan met z'n allen.
Ik ga niet mee, ik heb betere dingen te doen en jij ook.
Ik ga ook niet mee.
Echt niet. Je gaat mee. Al moeten we je meeslepen.
Kom.
Stop daarmee.
Excuseer mij. Pardon.
Cosette.
Wil je me? Voor jou maak ik een speciale prijs.
Nee, sorry. - Jammer.
Wie had verwacht u hier tegen te komen?
Ga weg hier, jij nutteloos rotkind. - Ik ga al.
Alles goed, meneer?
Kus het. - Nee.
U wilt het wel. - Nee.
Meneer. Kus het.
Ik wilde gaan wandelen om de zonsopgang te bekijken.
Misschien wil je met me mee?
Naar de Jardin du Luxembourg?
Nee.
Kleed je aan. Ik wacht op je.
Waarom deze plek, papa? - Ik wil je iets laten zien.
Wat is dat?
Wie zijn die mannen?
Het zijn veroordeelden. Uit de gevangenisschepen.
Zijn dat echt mannen?
Ja, het zijn mannen. Het zijn mannen net als ik.
Ik denk dat als ik een van die mannen zou tegenkomen ik zou sterven...
alleen door hem aan te kijken.
Wat doe je hier? Wat wil je? - Het is koud hier.
Mag ik bij je komen liggen? - Nee.
Ik heb een brief voor je.
Echt, wie van? - Mijn vader.
Geef maar.
Jondrette. Heet je zo? - Soms.
Hij zegt dat je familie honger lijdt. Is dat waar?
We eten niet vaak, meneer.
Pak mijn portemonnee. Daar, op tafel.
Alstublieft, dit kan ik missen.
Dat hoeft niet. Hij probeert dit bij iedereen.
Het is voor jou, niet voor hem.
Alsjeblieft.
Bedankt.
Hoe kun je hier wonen?
Op deze manier. Pakken wat ik kan, hoe ik kan.
Ik ga 's avonds naar buiten en kom 's nachts soms niet terug.
Snap je wat ik bedoel?
Vijf francs. Een glimmer.
Je bent geweldig. Weet u het zeker? - Ja.
Wat een heer.
Duizendmaal dank. Tot ziens, meneer.
Dit is te oud voor je. Mag ik het hebben?
Bedankt.
Weet je? Die Monsieur Marius is een heer.
Ik wist dat die brief zou werken. - Het kwam niet door jou brief maar door mij.
Ik vertelde mijn verhaal en hij kreeg medelijden.
Hij vindt me aardig, Monsieur Marius.
Hebben jullie seks gehad? - Nee, zo is hij niet.
Hij heeft een zuiver hart. - Kom hier.
Kom hier, wees een brave meid.
Wat heb je in die hand? - Niets.
Kom, doe open. - Laat pa zien wat je hebt.
Dat was voor mij, niet voor jou.
Stelend rotkind. - Jij bent een oude dief. Ik haat je.
Als je dat nog een keer zegt krijg je een echte klap.
Ik ben niet bang voor je. - Is dat zo?
Oké, je bent een slimme meid geweest, maar haal je niet te veel in je hoofd.
Al dat tuig, die maken uitstapjes in hun gouden koetsen.
En ik? Ik leef hier in armoede.
Haal hem hierheen. Kun je dat doen? Eponine, Azelma?
Die oude vent met de jonge dochter? - Ja, je zei dat het een zacht eitje was.
Kom niet terug zonder een antwoord te hebben.
Die verschrikkelijke mannen.
Te bedenken wat zij wel niet hebben gedaan om zo gestraft te worden.
Waarom heb je mij daar naartoe genomen?
Was het omdat je boos op mij was? Wilde je me bang maken?
Nee, Cosette, nee, ik... - Mijnheer, mejuffrouw.
Mijn vader heeft u een brief geschreven.
Lees die alstublieft en heb medelijden met ons.
Een brief aan mij? - Hij weet dat u een goed mens bent.
Heb je niets anders dan dat om te dragen? - Nee, mijnheer, dit is alles.
Ik weet waar het huis is.
Wij komen. Zeg je vader dat we later komen.
Pa zal erg blij zijn wanneer ik hem dat vertel.
Papa, ik denk niet dat we moeten gaan.
Waarom niet?
Dat meisje, ik heb over haar een slecht gevoel.
Haar familie heeft hulp nodig, Cosette, hulp die ik kan geven.
Jij wilde weten hoe de wereld is? Ga dan met me mee.
Ze komen eraan.
Doof het vuur, Rosalie. Jij, steek de kaarsen aan.
En jij, sla een ruit in.
Kom op. Steek je pols er doorheen. Schiet op.
Mijnheer, alstublieft.
Dank u, mijnheer.
Oh, Azelma.
Niet huilen. Dat maakt hem alleen maar kwader.
Nee, integendeel, huil maar zo hard als je kunt.
We willen dat hij leed ziet.
Jij, in bed. Goed zo. Brave meid, houd je rustig.
Toe dan. Dappere meid.
Mijnheer, mejuffrouw.
Welkom, mijnheer, in mijn nederige stulp.
En uw aardige dochter natuurlijk ook. Kom binnen.
Ik bracht wat kleding voor u meegebracht. Een paar wollen kousen, dekens.
Mijn engelachtige weldoener is heel vrijgevig.
Duizendmaal dank, vriendelijke heer.
Ik zou willen dat wollen kousen de huur konden betalen...
maar ik dank u, met mijn gehele...
Papa.
Ik heb erg te doen met u, mijnheer...
Fabantou.
Tekende u uw brief niet met Genflot?
Mijn naam is Genflot-Fabantou.
Natuurlijk.
Ziet u mijnheer, het enige waarmee ik mij kan bedekken is dit hemd...
en mijn vrouw is ziek en mijn dochter gewond.
En heb zes maanden huurachterstand. Dat is 60 francs.
Als dat niet voor vanavond betaald is staan we allemaal op straat.
Ooit was ik een gerespecteerd man...
en toen, op een dag, kwam er een vent en die stal mijn dochter.
Als ik die vent nog eens zie, dan zal ik hem eens wat zeggen.
Weet u wat ik zeg?
Mejuffrouw, het is een schande dat iemand zoals u...
moet worden blootgesteld aan zulke narigheid.
Ik heb vijf francs bij me.
Er zijn mensen in de stad die veel meer zouden betalen om u te zien, denk ik.
Ik breng mijn dochter naar huis. - Vergeet uw jas niet.
Die laat ik hier. Hij is nu van u.
Ik kom vanavond om zes uur terug met 60 francs.
Edele heer, wij verwachten u dan.
Vergeet dit niet.
Cosette.
Gaat u terug naar die man?
Ik moet terug om hem uit onze levens te krijgen.
Ik laat hem je geen pijn doen.
Rue Plumet. - Ja, mijnheer.
Jij zit duidelijk in de put.
Wat is er aan de hand?
Jij bracht ze hier naartoe, niet? De oude man en het meisje.
Ja, hoezo? - Dus je weet waar zij wonen.
Ik weet niet precies in welk huis, Monsieur Marius.
Maar je zou dat voor mij kunnen uitvinden, of niet?
Dat hangt ervan af. Wat krijg ik ervoor?
Wat je maar wilt.
Ik doe alles voor je, Monsieur Marius.
Maar hij leeft misschien niet zo lang meer, de oude man.
Wat bedoel je?
Mijn vader is niet veel goeds van plan. Ik moet nu gaan.
Goedenavond, mijnheer. Alles goed?
Als u wat lawaai hoort, maak u geen zorgen...
we hebben een feestje met wat vrienden.
Nog een fijne avond, mijnheer. - Fijne avond.
Oké, vanavond is de avond.
Hij denkt dat hij kan wegkomen met 60 francs. Hij heeft miljoenen.
We zetten hem onder druk en krijgen alles. Jullie, ik wil dat jullie weg zijn.
Wat moeten we doen met haar gewonde hand? - Buitenlucht zal haar goed doen. Opschieten.
Weg hier. Schiet op.
Herkende je hem?
Hem? - De vent die het meisje meenam.
Oh, lieve hemeltje.
Die afschuwelijke jonge dame, die naar m'n meisjes met een meelijwekkende blik keek?
Zij moet het zijn.
Ik zou haar graag met mijn klompen in haar buik schoppen.
Dat mag je doen, je hebt mijn zegen.
Ik heb een paar vrienden gevraagd te komen en we zullen wat lol met ze hebben...
en dan nemen we zijn geld af. Alles.
En dan wat?
Ik denk dat we hem moeten afmaken.
De Gorbeau huurkazerne, zegt u? - Ja, kent u die?
Ja, die ken ik.
Neem deze mee.
Ga naar huis, blijf in uw kamer, houd ze in de gaten.
Laat ze een tijdje doorgaan. We moeten ze arresteren bij het plegen van een misdrijf.
U zegt dat u een advocaat bent, u zult dat dan begrijpen.
Ik ben een rechtenstudent, inspecteur. - We zullen het met u moeten doen.
Wanneer het lang genoeg heeft geduurd, vuurt u een schot af, in de lucht.
Bent u bang?
Alleen wat zenuwachtig.
Alles hangt van u af.
Zes uur, zei u?
Oké, zijn we er klaar voor? - Ja.
Ik warm dit alvast wat op. - Dat is voor onze vriend, hè?
Het is zover.
Ik wist dat u ons niet in de steek zou laten God zegene u, mijnheer.
Waar is het kind dat gewond is? - Haar zuster bracht haar naar de dokter.
We dachten dat dat het beste was.
Kinderen, zijn duur, zij zijn een gat in je portemonnee, nietwaar?
Hier.
Dat is genoeg voor uw huur en de dringende uitgaven.
Er is meer waar dit vandaan komt.
Parijs is geen goede plek voor u en uw gezin.
U zou naar het platteland moeten verhuizen. Ik kan u daarmee helpen.
Ja, dat is heel...
dat is heel attent van u, mijnheer.
Ik zal uw vriendelijk aanbod zeker overwegen, maar houdt u van schilderijen?
Wie is dat? - Alleen maar een buurman.
Zoals ik al zei, als u van kunst houdt, ik heb een schilderij...
dat ik zou kunnen verkopen aan de juiste koper.
Het zijn alleen maar buren.
Aanschouw dit eens. Een meesterstuk van mijn eigen hand.
De afbeelding van sergeant Thenardier, de held van Waterloo.
En hoe is het nu met de held gesteld?
Hier...
in precies deze kamer...
was ik het, Thenardier...
die het leven redde van kolonel Pontmercy...
en nooit zoiets als een bedankje ervoor kreeg en u was de rotzak die mijn kleine meid stal.
Grijp hem, mannen. Bind hem vast.
Ik ben een redelijke man, ik wil niet veel. 200,000 francs, dat is genoeg.
U zou uw mooie dochter toch geen kwaad willen laten aandoen, nietwaar?
Zo noemt u haar toch?
Mijn vriend Montparnasse zou haar van achteren in het park kunnen besluipen...
en haar keel doorsnijden.
Uw keel ook, voor twee stuivers.
Jij waagt het om mijn Cosette te bedreigen?
Grijp hem.
Denken jullie dat jullie ook maar enige indruk op mij kunnen maken?
Kijk.
Nou, kom maar op.
Grijp hem.
Kom op.
Sla hem op zijn smoel.
Kom op.
Neem ze mee. Sluit ze op. Leg jullie wapens neer en geef jullie over.
Raak mijn moeder niet aan.
Een politieman aanvallen?
De man die u hier heen lokte. Waar is hij?
Zeg het me. - Hij is niet hier.
Jammer, maar u miste de hoofdprijs, inspecteur.
Twee zijn er ontsnapt, inspecteur.
Ik heb je eerder gezien. Jij bent die student waar mijn zuster een oogje op heeft.
Gavroche, zoon en erfgenaam.
Er valt hier niets te stelen, als je dat misschien dacht.
Ik ben geen dief. - Ben je dat niet? Ik wel.
Als niemand je helpt, moet je jezelf helpen, nietwaar?
Ik ben weg. - Waar ga je naartoe?
Maak je om mij geen zorgen. Ik heb hier overal vrienden.
Tot ziens, mijnheer.
Heilige Maria, Moeder...
Papa...
Nou, oude vriend, jij en ik gaan even babbelen.
En je gaat mij alles vertellen.
Vertaling en sync: SubTiel & Zn